Proixilios

Proixilios is de Oppergod en de Zonnegod van de Antroposi en de gezel van Alvera.

Geschiedenis
Proixilios dreef vanaf zijn geboorte door de kosmos tot hij uiteindelijk op onze planeet belande. In die tijd was de aarde veel kaler dan hij nu was, met slechts steen en ijs. Hier kwam hij Alvera tegen, een vrouw die hier gevangen was gezet. Hij werd verliefd op haar en samen schiepen ze planten om de omgeving op te fleuren. Uiteindelijk kregen ze een dochter, Thir.

Uiterlijk
Proixilios was geboren in een ster en straalde hierdoor altijd een beetje licht uit. Als hij wilde kon hij dit effect versterken waardoor hij ook een enorme warmte uitstraalde en de lucht zelf rond hem ontbrande waardoor er een enorme vuurbal zich rond hem wikkelde. Hij had grote zwarte haardos waar ook al wat wit door scheen, alsook een forse baard. Hij gebruikte een morgenster in de strijd waarvan de kop een miniatuur zon was, ingekapseld in een stalen kooi. Telkens als hij hiermee sloeg was er een lichtflits dat alles oplichtte. Het brandde warm genoeg om staal en zelfs steen te smelten als hij dit wenste. De miniatuur zon reflecteerde zijn gemoedstoestand. Als hij boos was of in de strijd brande het fel en was het witheet. Als hij ontspannen was brandde het echter een gemoedelijk rood dat een aangename warmte verspreidde.

Reuzen
Proixilios geniet vele dienaars, ook magische wezens en andere die hun trouw aan hem zweren. Zo zijn er de reuzen nabij de Erimos woestijn die zich duidelijk verbonden voelen met Proixilios. Desondanks is het geen enkele mens aangeraden om dicht bij hun land in de buurt te komen. Zij gaan namelijk proberen iedere indringer proberen te verdrijven, te doden of gevangen te nemen om te offeren aan hun god.

Feniksen
De feniksen worden beschouwd als een deel van de ziel van Proixilios. Zij vertegenwoordigen de cyclus van het op komen en ondergaan van de zon en worden als heilig beschouwd door de cultus.

Cultus van Proixilios
De cultus van Proixilios brengt offers aan hem om er voor te zorgen dat hij genoeg kracht heeft om de zon te laten ondergaan en opgaan. Dat is de primaire taak van deze cultus. Verder proberen ze ook gevangenen hun zonden te laten opbiechten waardoor ze sneller klaar zijn om hun veroordeling in ontvangst te nemen. Ook mensen die hun zonden willen opbiechten kunnen dit doen bij deze cultus.

Rituelen
Deze cultus heeft vele rituelen, met vele verschillende doeleinde, van hun god kracht te schenken voor het laten opgaan van de zon, tot het ritueel reinigen van zondaars.

Het eren van de zon gebeurt twee maal per dag. Hierbij staan de priesters op voor het opkomen van de zon en gaan naar buiten. Hierbij worden er gebeden naar Proixilios gestuurd en worden er vuren aangestoken. Op deze vuren worden kleine afgodsbeeldjes verbrand, gewoven van kruiden en twijgen voor dat de vuren worden aangestoken. Deze beeldjes moeten hun eigen lichaam voorstellen en verwijst naar hun welwillendheid om hun kracht te geven. Vervolgens richten alle priesters zich naar het oosten en heffen hun armen in begroeting. Vervolgens gaan de priesters verder met de rest van hun dag, maar laten de vuren branden om Proixilios te leiden tijdens zijn tocht. Op het einde van de dag komen de priesters opnieuw samen op een binnenplaats waar ze de armen heffen in afscheid van de zon. Ondertussen wordt er een klein gebed gezegd om Proixilios te bedanken voor de warmte die ze deze dag mochten ontvangen. Tenslotte lichtten ze kleine kaarsen dat ze bij zich dragen tot het einde van hun dag. Dit ritueel wordt gedaan, ongeacht of het weer goed is of niet.

Bij het ritueel reinigen van zondaars worden mensen naar het hoogste punt gebracht van het klooster, op de middag wanneer de zon het hoogst staat in de hemel. Op dit moment zou Proixilios namelijk het sterkst zijn en het best kunnen beslissen over de wandaden van deze mensen. Vervolgens worden er spiegels gebruikt om de zonnenstralen te bundelen op de zondaar. Ook nu worden er kruiden verbrand op kleine kolenvuurtjes rond hem om de ziel te reinigen. Dit ritueel kan gevaarlijk zijn omdat men hierbij uitgedroogd, of zelfs erg verbrand kan raken.